கலையும் - வாழ்வும்

இப்போதெல்லாம் புதிய புத்தகங்களை தேடி படிப்பதை விட பழைய  புத்தகங்களை தேடி செல்வதே மனம் விரும்புகிறது. மறுவாசிப்பு புதிய புதிய அர்த்தங்களை தருகிறது. வாழ்கையை புதியதொரு கோணத்தில் காட்டுகிறது.  நான் சமீபகாலத்தில் பெறும் அனுபவங்கள், வலிகள் எல்லாம் சில கதாபாத்திரங்களை  நினைவு படுத்திகிறது. அப்போது தூரமாக நின்று வாசித்தேன்.  இப்போது மனதில் வைத்து கொண்டாடுகிறேன். அப்போது நான் அவர்களை பல கேள்விகளுக்கு உட்படுத்தினேன். இப்போது முழுமையாக ஏற்றுகொள்கிறேன். அப்போ தெரியவில்லை நானும் ஒரு நாள்  அவர்களாக மாற கூடும் என்று.
post - independence யில் வெளி வந்த நாடகங்களில் , கிரிஷ் கர்னாடு ( Girish Karnad ) மோகன் ராகேஷ்( Mohan Rakesh ) தாரம்விர் பாரதி ( Dharamvir bharathi ) மொஹிட் சட்டோபதே (Mohit Chattopadhyay ) ஹரின்றநாத்  சட்டோபதே( Harindranath Chattopadhyay ) திலிப் குமார் ராய் ( Dilip Kumar Roy ) தி பி கைலாசம் ( T P Kailasam ) வி வி ஸ்ரீநிவாஸ் ஐயங்கார் ( V V Srinivas Iyengar ) குறிப்பிடதக்கது. பெண் எழுத்தாளர்களில் மிக முக்கியமானவர் பாரதி சாராபாய்  ( bharathi  Sarabhai ). இவரின் Well of the People மற்றும் Two Women என்ற நாடகம் மனிதர்களிடம் மனித உணர்வை விட சாதி உணர்வு அதிகமாக இருப்பதையும், கலாச்சாராம் என்ற பெயரில் பெண்களை அடக்குமுறைக்கு   உட்படுத்துவதையும் கவிதையாக வர்ணிக்கும்.
                                                   என் மனதுக்கு மிகவும் நெருங்கியவர் நிசிம் எசிகள் ( Nissim Ezekiel ) இவருடைய Dont Call it Suicide என்ற நாடகத்தின் காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது.  இதில் வரும் முக்கிய கதாபாத்திரத்துக்கு பெயர் இல்லை. என்னினும் இவனில் இருந்து தான் கதை தொடர்கிறது. இவன் இறந்து சில ஆண்டுகள் ஆயிற்று. இவனின் நினைவுகள் வாழ்ந்து கொண்டுயிருக்கும் தன்னுடைய அப்பா நந்தா வை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொல்கிறது.  அவனால் தன் தம்பி தங்கையை போல் நல்ல  மதிப்பெண்கள் எடுக்க முடியவில்லை. குறைந்த சம்பளத்துக்கே வேலை கிடைக்கிறது. கல்யாணமாகி சில ஆண்டுகளிலே தற்கொலை செய்து கொள்கிறான்.
                                               இவனின்  நினைவுகள் வரும்போதெல்லாம் நந்தா மிகவும் வேதனை அடைகிறார். புரிந்து கொள்ள முடியாத குற்ற உணர்ச்சியும், பிரிவின் வலியும் ஒன்றுகலந்து வந்து அவரை நிலை குலைய செய்கிறது. அவனின் நினைவுகளை மறந்து நிகழ காலத்திலே மட்டும் வாழ்பவர் தன் மனைவி திருமதி. நந்தா  ( தற்கொலை செய்து கொண்டவனுக்கு பெயர் இல்லாமல் இருப்பது கூட பெரிதாக தெரியவில்லை ஆனால்ஒரு பெண் அதுவும் மன வலிமை அதிகம் உள்ள பெண்ணுக்கு ஏன் இதில் பெயர் இல்லைஎன்று தெரியவில்லை வெறும் திருமதி. நந்தா என்றே அழைக்கபடுகிறார்) நந்தாவிற்கு தன் இறந்த மகனின் நினைவு வராமல் இருக்க பாடுபட்டு கொண்டே இருக்கிறார். மகனின் சாவை பற்றி வீட்டில் பேசுவதை தவிர்க்கிறார். நந்தா வோ தன் மகனின் சாவை பற்றி யாரிடமாவது பேச வேண்டும் என்று ஏங்குகிறார்.
                                  தன்னுடைய நெருங்கிய நண்பர் சத்தே (sathe ) வீட்டுக்கு வருகிறார். தன் மனைவியின் எச்சரிக்கையை மீறி தன் மகனை பற்றி சத்தே விடம் பேச முயற்சி செய்கிறார். தன் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல சொல்லி கெஞ்சுகிறார். தன் மகனை நன்றாகவே பார்த்து கொண்டேன். படிப்பும் வேலையும் பெரிதாக இல்லாத போதிலும் எவ்விதத்திலும் குறை வைக்கவில்லை. நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் செய்து வைத்தோம் பின்  ஏன் அவன் தற்கொலை செய்து கொண்டான்? நான் எதாவது தவறு செய்து  விட்டேனா என்று பல கேள்விகள் முன்வைக்கிறார்.
                                          சத்தே மிகவும் தயங்கி விளக்கம் சொல்லுவார். All human beings  needs loving acceptance and not just tolerance . எத்தனைஅற்புதமான வரி! சகித்து கொள்வதற்கும் முழுமையாக ஏற்று  கொள்வதற்கும் வித்தியாசங்கள் உண்டு. நம்மை சுற்றி இருப்பவர்கள் நம்மை  சகித்து கொள்ள கூடியவர்களாக  இருக்க கூடும் ஆனால் நம்மை முழுமையாக ஏற்று கொண்டார்களா என்றால் விடை தெரியாத கேள்வியாகவே இருக்கும். நாமும் பல பேரை சகித்து கொள்கிறோமே தவிர யாரையும் ஏற்று கொள்ள முயற்சி செய்வது இல்லை. வாழ்கையில் தோல்வி அடைபவர்கள் எதிர்பார்ப்பது சக மனிதர்கள் அவர்களை ஏற்று கொள்வது தான். சகித்து கொள்வது அவர்களை மேலும் துயரத்துக்கு இழுத்து செல்லும். இந்த உண்மையை உணர்ந்த நந்தா தூக்க மாத்திரை சாப்பிட்டு  உயிரை  விடுகிறார். இந்த நாடகத்தின் கடைசி வரி மட்டுமே பல கேள்விகளை கேட்க தோன்றும். திருமதி நந்தா ,தற்கொலை செய்து கொண்டவனின் மனைவி மாலினி யை கட்டிபிடித்து ..'oh ! my dear child ' என்கிறார். அதோடு நாடகம் முடிகிறது.
                    நந்தா இருக்கும் வரை மாலினியை ஒரு பொருட்டாகூட மதித்தது இல்லை. அவளுக்கு படிப்பு அறிவு இல்லதானால் தன் உழைப்பில் வாழ முடியவில்லை. அவளின் வீட்டுக்கு சென்றால் தன் நிலையை எண்ணி பெற்றோர் தினம் தினம் வருத்தபடுவார் என்று அங்கேயும் செல்ல முடியவில்லை. அவளை எப்போதும் ஒதுக்கியே வைத்திருப்பார். ஒரு போதும் அவர்கள் ஒன்றாக சாப்பிட்டது இல்லை. நந்தாவின் மரணம் அந்த ஒரு நொடி அவள்  மனதில் பல மாற்றங்கள் ஏற்படுகிறது. கணவன் இறந்து விட்டார் என்பதை உணர்ந்த அவள், அடுத்த நொடி மாலினியை மகளே என்று அணைத்து கொள்கிறார். தான் உயிருடன் இருக்கும் போதே கணவன் தற்கொலை செய்து கொள்வதனின் வலியை உணர்ந்ததாலோ, தன்னுடைய இயலாமையின் காரணமாவோ மாலினியின் நிலை அவளுக்கு புரிந்து இருக்க கூடும். ஆனால் அந்த ஒற்றை நொடி பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வருகிறது.
                                             நான் முதன் முதலில் படித்த போது பெயர் இல்லாத அவன் மீது கோவம் வந்தது. முதல் காரணம் தன்னை நம்பி வந்த அந்த பெண்ணை  விட்டு விட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டானே அவளை பற்றி நினைத்திருக்க வேண்டாமா, படிப்பும் சம்பளமும் மட்டும் ஒருவனின் வாழ்கையை தீர்மானம் செய்ய முடியுமா? எதற்காக தற்கொலை செய்துகொண்டான் என்று. கேள்விகள் தான் எத்தனை சுலபமாக வருகிறது. ஏனோ அவனின் சிந்தனைகளை மன அழுத்தத்தை அப்போது புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
                                     இப்போ ஏதோ ஒன்று என் மனதை அழுத்துகிறது. சத்தே வின் வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் படிக்கிறேன். நந்தாவின் மகன் இயல்பகாவே அதிகம் யாருடனும் பேசாதவன். படிப்பு இல்லை என்றால் என்ன.  வாழ்கை க்கு அது தேவை இல்லை என்று சொல்வது சுலபமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதை நம் சமூகம் ஏற்று கொள்கிறதா? நாம் எதையாவது ஒன்று இந்த சமூகத்திற்கு வெளிப்படுத்தி கொண்டே இருக்க வேண்டும். பட்டாம்பூச்சியை தான் நம்மால் ரசிக்க முடியும் அது பட்டாம்பூச்சியாய் ஆகுவதற்கு முன்பு இருந்த வடிவத்தை ஆங்கிகாரம் கொடுத்தது இல்லை. மதித்ததும் இல்லை. குறைகளை நாம் ஏற்று கொள்வது இல்லை. இதில் நிசிம் எசிகள் ( Nissim  Ezekiel ) உன்னதமான உண்மையை  உணர்த்துகிறார். படிப்பும் வேலையும் மட்டும் அவன் வாழ்வை முடித்து கொள்ள காரணம் இல்லை. அவனுக்கு வாழ்வின் மீது நம்பிக்கை வருவதற்கு, தன் எண்ணங்களை வெளிபடுத்துவதற்கு அவனிடம் எந்த ஒரு கலையும் இல்லை. வாழ்வின் மிக ஆழமான துயரங்கள், வலிகள் எந்த ஒரு மனிதனும்  சக மனிதனிடம் தனியாக சொல்லியது இல்லை. அதனின் வலிமையை ஓவியமாகவும், எழுத்தாகவும், சிற்பமாகவும் ஏதோ ஒரு கலை வடிவத்தில் இருக்கிறது. மரணத்தை வெல்ல கூடிய சக்தி கலைகளிடம் இருக்கிறது.
                      படிப்பை முடித்து பல கனவுகளுடம் புதிய உலகத்திற்கு நான் கால் எடுத்து வைத்த போது தெரியவில்லை ஏமாற்றம் மட்டுமே மிஞ்சும் என்று. சூழ்ச்சிகள் நிரம்பிய இந்த உலகதில் நான் பற்றி கொள்வதற்கு, மனதுக்கு ஆறுதல் தர இருந்த ஒரே ஜீவன் புத்தகங்களும் ஓவியங்களும் தான் இங்கே அறிவுக்கு கும் , பற்றுக்கும் எந்த மரியாதையும் இல்லை, மீண்டும் அடிமை படுத்தவே வலை விரித்து உள்ளனர். கொள்கைகள், ஆசைகள், கனவுகள் ஒரு போதும் நமக்கு சோறு போடாதே .எதார்த்தத்தை ஏற்று கொண்டு, அதே வலையில் தானாகவே விழ நேரிடும் வலி வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாத ஒன்று. வலையில் இருக்கும் சிறிய சிறிய ஓட்டைகளே கலைகள் ஆகும். அதன் மூலமாக தான் சுவாசிக்க முடிகிறது. அந்த கலை என்ற சுவாசம் இல்லை என்றால் என் நிலையும் அந்த பேர் தெரியாதவனின் நிலையையாக தான் இருந்திற்க கூடும்.  எல்லாவற்றையும் ஏதோ ஒரு சந்தற்பத்யில்தொலைத்து விட்டு, உலகத்திற்காக நம் இயல்புகளை மாற்றி கொண்டு வாழ்பவர்களை எல்லாம் வாழ வைப்பது கலை மட்டுமே.
             என்னை போன்று ஒருவளை புத்தகத்தில் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைகிறேன், கண்ணீர் சிந்துகிறேன், எனக்குள்ளே சிரித்து கொள்கிறேன், என்னால்  மட்டுமே உணர முடியும் என்று நான் நம்புவதை அவளுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். என் கோவத்தை காகிததில் எழுதி தீர்த்து கொள்கிறேன். என் உடைந்த கனவுகளை வண்ணங்களாக தீட்டி அது மீண்டும் உயிர் பெற்று விட்டதை போல் பொய்யாக மகிழ்கிறேன். Frida போன்றவரின் வாழ்கையை படித்து ஏதோ ஏதோ நம்பிகையை வளர்த்து கொள்கிறேன்.
               ஏனோ அவனுக்கு தன் வலியை வெளிபடுத்த எந்த வழியும் இல்லாமல் போயிற்று. அவனுக்கு எந்த கலையும் கைகொடுக்க வில்லை தன்  இயல்பை ஏற்று கொள்ள மறுத்த இந்த உலகதினரிடம் எதிர்பார்பதற்கும் நம்பிக்கை வைப்பதற்கும் என்ன இருக்க முடியும். என் சுயத்தை அழித்து கொண்டுஉணர்வகள் அற்று வாழ்ந்து இருக்கும் போதும் கலைகள் மூலம் என் சுயம் வெளியே வருகிறது. அவன் சுயத்தை அழிபதற்கு உலகமே காத்து   கொண்டிருக்கும் போது அவன் தற்கொலை செய்து கொண்டது எனக்கு இப்போது வியப்பாக இல்லை. கோவம் இல்லை. என்னை மாதிரி ஒருவன் கரைந்து போனதை நினைத்து கண்ணீர் மட்டுமே தேம்பி நிற்கிறது.

சென்னை ..!

இன்னும் இரண்டரை மாதங்களில் அப்பாவின் கனவு நிறைவேறிவிடும்.. சென்னை பல்கலைகழகதின் முதுகலை பட்டம் தங்கிய என் புகைப்படத்தை அப்பாவும் அம்மாவும் பெருமிதத்துடன் வீட்டு சுவரில் மாட்டக்கூடும். பெண்,குடும்பம்,கலாச்சாரம் இப்படி எந்த அடையாளமுமின்றி எனக்கென்று  ஓர் உலகை அமைத்துகொள்ளும் கனவுடன் இப்பெருநகருக்கு வந்து இரண்டு வருடங்கள்  முடியப்போகிறது. எனக்கான  உலகத்தை கட்டமைப்பதும் அதை களைவதுமாய் நாட்கள் கடந்துவிட்டன, இந்த இரண்டு வருடத்தின் நாட்காட்டி வெறுமையால் நிரம்பிகிடக்கிறது. இலக்கியமும்,அனுபவமும் ,கனவுகளும்,பாடங்களும் அர்த்தமில்லாத சந்தோஷங்களையும்,வலிகளையும் மட்டுமே  பரிசளித்திருக்கிறது. ஒரு போதும் இவை சோறு போடுவதற்கான வழிகளை திறக்கப்போவதில்லை என்பதை நன்கு உணரமுடிகிறது. இருந்தும் இலக்கியமும், எழுதவேண்டுமென்ற ஆர்வமும் பெரும் விலங்காய் என்னை துரதிக்கொண்டேயிருக்கிறது தப்பிக்க வழியற்று ஒடிக்கொண்டேயிருகிறேன். எனக்கான கற்பனை உலகம் என்னை தனிமை படுத்தினாலும், என்னை கடித்து தின்றாலும் கையில் ஏந்தி கொள்வதற்கு என்றுமே  அப்பா தன் கைகளை விரித்தே வைத்திருக்கிறார். எத்துனைத்தான் நான் தனிமையை காதல்கொன்டாலும் மனம் ஒரு நொடியேனும் அப்பா அம்மாவை நினைக்கத்தான் செய்கிறது, அவர்களின்றி என் வாழ்க்கை வெறுமையானதாய் மட்டுமே இருக்கும். நம்பிக்கை சிதைந்துப்போன நிலையில் இதை எழுதிக்கொண்டிருகிறேன். ஏமாற்றம், துரோகம், வஞ்சம், பொறாமை இவைகள் மட்டுமே நிரம்பிய என் உலகில் இன்னும் சிறிதேனும் காதலும், கனவுகளும்  இருக்கவே செய்கிறது. நீண்டக்கால தோழிகள், எதிர்பாராமல் முறிந்த உறவின் காயங்கள், பெயர் சூட்ட முடியா உறவு,மௌனமான காதல், இயலாமையை,கோபத்தை எழுத்து மூலம் வெளிபடுத்தியதால் கிட்டய நண்பர்கள், இலக்கிய வாசிப்பினால் கிடைத்த தோழமைகள், உதவிகள்,  நான் பெண் என்பதால்  மட்டுமே கிடைத்த  உதவிகள் இப்படி எல்லாம் நிறைந்துள்ளது வாழ்க்கை. 
    தனியானான பேருந்துப்பயணம், அதிகாலை கடற்க்கரை, வழி தெரியா சாலையில் தனியாக அலைந்தது, பத்திரிக்கையாளர் எனும் பொய்யான அடையாளத்தைகொண்டு சிற்ப கலைஞன் ஒருவரின் கதை கேட்டது, யாரிடமும் சொல்லாமல் ஒரு நாள் முழுதும் தனியாக மாமல்லபுரத்தில் அலைந்தது,கையில் இருக்கும் காசுக்கெல்லாம் புத்தகங்கள் வாங்கியது. இப்படி நானாய் வாழ்ந்த சில தருணங்கள் நியாபக இடுக்குகளில் படிந்தே கிடக்கின்றன. மிகுதியனா தருணங்களில் நானும் ஓட்ட பந்தய குதிரையாய் எதற்கு ஓடுகிறேன் என தெரியாமல்  ஓடிகொண்டேயிருந்தேன்.  அறை சுவர்கள் என்றைக்கும் கழுத்தை நெரித்து கொண்டே இருக்கின்றன, நான் காதலித்த தனிமை மிக பெரிய எதிரியாக நிற்கிறது.பெண்ணியம் எப்படியெல்லாம் தவறாக புரிந்து கொள்ள முடியுமோ  அப்படி எல்லாம் புரிந்து கொண்ட ஒரு கூட்டதின் பிடியிலிருந்து பிழைப்பதே பெரிய போராட்டமாக இருக்கிறது. ஒரு கலைஞனாகவோ, மனிதனாகவோஇருப்பதை விட பெண்ணாக இருப்பது தான் மிகவும்  கடினமானதாயிருக்கிறது. இலக்கியம் குறித்து சிறிது உரையாடினாலே 'எதிர்ப்பர்புகளும்' திடிர் 'காதலும்'  பிறந்து விடுகிறது. இந்த இரண்டு வருடம் பயத்தை மட்டுமே அம்மாவுக்கு பரிசாய் தந்துள்ளேன். நினைவு தெரிந்த நாள்முதல் மந்திரங்கள் சொல்லி, பூஜைசெய்து வளர்ந்தவள் நாத்திகம் பேசியது அம்மாவுக்கு பெரும் அச்சத்தை கொடுக்கவே செய்கிறது. சென்னை வந்தும் சில நாட்கள் நான் குட்டி விநாயகரும் குங்குமமும் கைப்பையில் வைத்தவாறு சுற்றினேன்.அனுபவங்களும், பெரியாரும்,புத்தகங்களும் கடவுளை தூக்கிவீச செய்தன. திடிரென சாதி பெயரை பெயரிலிருந்து நீக்கியது, சுய மரியாதை திருமணம் பற்றி பேசியது இப்படி அனைத்துமே அம்மாவின் அச்சத்தை அதிகப்படுத்துகிறது, வெளியுலகம் அறியமால் கடவுளும், சாதியுமே பெரும் குறியீடுகளாய் வளர்க்கப்பட்ட அம்மாவுக்கு என செயல்கள் சாத்தானின் செயல்பாடுகளாகவே தெரியும். யார்மீதேனும் காதலோ எனும் அச்சமும் வியக்கத்தகும் செயலல்ல.
    பிறந்து வளர்ந்த கோவையில் கிடைக்கும் சுகாதாரமான காற்றுயில்லை, மரியாதையான பேச்சுயில்லை, அமைதியில்லை, சுத்தமில்லை, ருசியான தண்ணீரில்லை ஆனால் அனைத்தையும் கடந்து ஏதோ ஒரு பெரும் மாயையாய் இந்நகரம் என்மீது படர்ந்துள்ளது.இந்த கூட்டநெரிசல், அழுக்கு, சத்தம் இப்படி எத்துனை இருப்பினும் இதைவிட்டு இன்னொரு உலகை என்னால்அமைக்க இயலாது. இருமையால் நிரம்பிய இந்நகரை நான் ரசிக்ககற்றுக்கொண்டுவிட்டேன், என ரகசியங்களை மௌனமாய் கேட்கும் கடல், காலடி தடங்கள் பதிந்துமறையும் கடற்க்கரை இதை விட்டு வாழ்வது முடியுமா ? தெரியாது,மனிதனுக்கு தேவையெனில் வந்தால் எதுவும் முடியவே செய்யும். ஆனால் நிச்சயம் இனியும் ஒரு அடிமை வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு  தெம்பு இல்லை. இலக்கிய வகுப்பில் அமர்ந்து திருட்டு தனமாக எனக்கு பிடித்த இலக்கியம் படிக்கச் வேண்டிய நிலை இனியிருக்கப்போவதில்லை. எதற்கும் உபயோகம் இல்லா மதிபெண்ணுக்காக கிறுக்க வேண்டிய நிலையில்லை. ஆசிரியர்களின் ஆணவத்துக்கு நான் பலியாக வேண்டியதில்லை. நான்மறக்க நினைப்பவை, என்றைக்கும் நினைத்து மகிழ நினைவுகைளும் தந்தது இந்த நகரம்தான்.
    பல்கலைகழகம் அடிமைதனத்தின் வலியை மட்டுமே தந்தது. இரண்டுவருடங்கள் தாக்குபிடித்தமைக்கு இரண்டு ஆசிரியர்களுக்கு நன்றி சொல்லியே தீரவேண்டும். அவர்கள் இல்லை எனில் பல்கலைகழகம் கொடூரம் நிறைந்த சிறைச்சாலையாகவேயிருந்திற்கும். கையில் இருந்த காசையெல்லாம் சிலவு செய்து விட்டதால் சாப்பிடாமல் படுத்தஇரவில் பசியின் வலியை இந்நகரமே முதலில் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. தனிமையின் வலியை உணர்த்துவதற்கு பெரிதாக எதுவும் தேவை இல்லை,பழைய நினைவுகளே போதும். எல்லாவற்றுக்கும் ஏங்கி ஏங்கியே இரண்டு வருடம் முடிய போகிறது. இருந்தும் சென்னைதான் மீண்டும் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளும். ஒவ்வொரு விடியலும் ஏதோஒன்றை மறைத்து வைத்தே விடிகிறது.எத்துனை விதமான மனிதர்கள்,  எத்துனை  கனவுகள் , எத்துனை கலைகள்...! என் உலகம் உயிர்பெற இன்னும் இரண்டு மாதமுள்ளது. பொய், வஞ்சகம், பொறாமை, ஏமாற்றம் எதுவும் மாறப்போவதில்லை ஆனால் இவை இனி என்னை எதுவும் செய்யாது. அதற்க்கனான திறனை இந்த நகரம் எனக்கு கற்றுத்தந்திருக்கிறது. என் ரகசியங்களையும் கண்ணீரையும் ஏந்தி கொள்ள எனக்கானஒரு வீடு வர போகிறது. எனக்கான அறை, எனக்கான சுவர்கள், என்னை போலவே கனவில் மிதந்துகிடக்கும் என் தோழி, எனக்காக மட்டுமே வாழும் என் அப்பா அம்மா. கலைகளை கற்றுகொள்வே விடியும் சூரியன். யாருடைய  அனுமதியில்லாமல் இரவில் நிலவை ரசிக்க,குழப்பம் இல்லாமல் உறங்க, புத்தகத்தை எல்லாம் என் அறையில் அடுக்க, அம்மாவின் சமையல் சாப்பிட,பிடித்த இடத்திற்கு எல்லாம் அப்பாவை கூட்டி செல்ல.. இப்படி எனக்கான வாழ்க்கையை வாழ....இருந்தும் பெண் எனும் பாத்திரத்தால் இவையனைத்தும் எத்துனை தூரம் சமூகமும், பெற்றோரும் அனுமதிக்கப்போகின்றனர் எனத்தெரியவில்லை. நான் பல்கலைகழகதை விட்டு மட்டுமே வெளியேறப்போகிறேன்...பெண்ணாகவே பாவிக்கப்படுவேன். நம்பிக்கைத்தானே..எப்படி வேண்டுமெனிலும் கனவுக்கானலாம்.

உண்மையின் துயரம்...

நினைவுகள் பசுமையானவை விரும்பும்போது மீட்டுக்க நமக்காய் என்றும் காத்துகிடப்பவை.சில நினைவுகள் வலியை மட்டுமே மனது முழுவதும் நிரப்பினாலும் நாம் அதை மனதோடு நெருக்கமாகவே வைத்து கொள்கிறோம்.மறக்க நினைத்தாலும் அந்நினைவுகள் அடி மனதில் துடித்து கொண்டே தான் இருக்கும். உண்மையில் எந்த வலியும் மரத்து போவதோ உறங்கிபோவதோ இல்லை. நாம் தான் மறைத்து வைத்திருக்கிறோம். என்றைகாவது அது அடி மனதில் இருந்து எழுந்து மேலோங்கி நிற்கும்.நினைவுகளை மீட்டு எடுக்கும் கருவி  எதுவாக வேண்டுமெனிலும் இருக்கக்கூடும். அப்பாவின் கையைபிடித்து பள்ளிக்கு போகும் குழந்தையோ, மூட்டை தூக்கும் கிழவனோ, மீதி இருக்கும் உயிரை மட்டும் இறுக்கி பிடித்து சாலை ஓரத்தில்  உறங்கிகொண்டிருக்கும் மனிதனோ, வாழ்ந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறி பார்வையிலிருந்து கடைசி துளியாய் கரையும் வரை மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி பார்த்து செல்லும் குடும்பமோ இல்லை.நீண்ட நாள் கழித்து கையில் அகப்பட்ட அந்த புத்தகம். பழைய புத்தகங்களை, பழைய  பரிசுகளை  மீண்டும் மீண்டும் அரவனைதுக்கொள்வது   ஒரு அழகியல் என்றாலும் கூட என்றைக்கும் அது மகிழ்ச்சியை மட்டும் தருவது இல்லை. நம்மால்  மட்டுமே உணர கூடிய புன்னகையுடன்  ஒரு சில கண்ணீர் துளிகளையும் பரிசாக தருகிறது. மூன்றுவருடங்களுக்கு முன்பு படித்த புத்தகம் ஒன்று கையில் கிடைத்தது. பெண்களின் நிலை முன்பு போல் இல்லை, அவர்களுக்கு இப்போது சுதந்திரம்உள்ளது, பாதுகாப்பு உள்ளது, ஆண்களுக்கு நிகரான உரிமைகள் உண்டு என்று நான் கற்பனை செய்து வைத்து இருந்த எல்லா நம்பிக்கையும் சிதைத்தபுத்தகம் தான் அது. Simone De Beauvoir யின் 'even in Russia Women  are still Women ' என்ற வரியின்  கொடூரமான உண்மையை ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் உணரவைத்த புத்தகம். உண்மையை உணர்ந்து அதனுடன் நம் இயலாமையையும்  உணர்வதின் வலி, ரத்தம் கசிந்து கண்ணீராக வரும் துளிகளைக் கொண்டே விவரிக்க முடியும்.
                       பாகிஸ்தானி பெண் Tehhmina Durrani எழுதி அவருடைய சுய சரிதையான பிளாஸ்பமே()  அந்த புத்தகம். இது அந்த புத்தகத்தின் விமர்சனமல்ல அப்புத்தகத்தை விமர்சனம் செய்வது என்பது முடியாத ஒன்று. மதமும் ஆணாதிக்கமும் மட்டுமே உள்ள ஒரு சமுதாயத்தில் வாழும், இல்லை செத்து கொண்டு இருக்கும் பெண்ணின் உண்மை கதை. பெண்ணாக அவர் சந்தித்த முதல் தோல்வி தன் காதலை நிறைவேற்றி கொள்ள முடியாதது தான். கட்டுபாடு, குடும்ப மரியாதை, கலாச்சாரம் இப்படி அனைத்தும் உலகெங்கும் பெண்களை சார்ந்துதான் உள்ளது. அல்லாவின் நெருங்கிய மனிதன் ! என்று நம்பப்படும் ஒருவனுக்கு மனைவி ஆகிறாள். அவனின் பார்வை, ஆசை  அனைத்தும் தெஹ்மினாவின் உடலை சார்ந்தே இருக்கிறது. முதல் இரவில் அவள் உடலை தனக்கு அடிமையாக்கி கொள்கிறான்.அடுத்து வரும் நாட்களில் அவளின் அறிவையும், ஆத்மாவையும் அடிமையாக்குகிறான். இத்துணை நாட்களாக முக்கியத்துவம் தந்த உடலை தெரியாத ஒருவனிடம் ஒப்படைப்பது சுலபம் இல்லை. அதிலும் காமம் மட்டுமே நிரம்பி நிற்க்கும் விலங்கிடம் உடலை தருவது அடிமைத்தனத்தின் உச்சகட்டம். எந்த ரத்த கரையை காரணம் காட்டி பெண்கள் கோவில்களில் நுழைய கூடாது என்று  ஆண்கள் தடை விதிகிறார்களோஅதே ரத்த கரையில் தான் படுத்து உறங்கி கொண்டு இருகிறார்கள் என்பதை மறந்து விடுகிறார்கள். அவள் கன்னி தன்மை உடையவள் தானா என்பதை தீர்மானம் செய்ய அடுத்த நாள் மாமியார் தன் படுக்கையை பார்க்க வருகிறாள். உடைந்த கனவுகள், அடிமைத்தனம்,உடலுக்குள் இருக்கும் உயிரை மறந்து அதனை வேட்டையாடும் வலியின் அடையாளமாய் படிந்து கிடக்கும் ரத்தம்  தான் அவள் திருமணத்துக்கு முன்பு வரை  கன்னித்தன்மையுடன் இருந்தாள் என்பதன் அடையாளமும் கூட. இஸ்லாம் மதத்தின் கட்டமைப்புக்கு எதிரான எல்லாவற்றுக்கும் போராடுகிறாள். ஒவ்வொரு முறையும் உடல் அடிமை ஆகுவதும் ஆத்மா எதிர்த்து போராடுவதுமாக நாட்கள் நகர்கின்றது. அவளின் கணவர் பீர்செயின் இஸ்லாம் மதத்தின் முக்கிய ஆளாக கருதபடுபவன். மதத்தை ஆயுதமாக கொண்டு பெண்களை அடிமையாகும் ஆண்களுக்கு சிறந்த சான்று அவனின் பாத்திரம்.அவள் வீட்டில்  வேலை செய்யும் சிறிய  பெண்ணை அவன் காமத்தில் இருந்து தப்பவைக்க முயன்று முடியாமல் போக அவள் உடைந்து போகும்நிமிடங்கள், அவளின் குழந்தைகளை கூட அவளுக்கு எதிராக திரும்பிய நிமிடங்களை விட மிகவும் துயரமானது அவள் அவன் காதலனை சந்தித்தசூழ்நிலை. அவனுக்கு மட்டும் அடிமையாகி கொண்டதை அவனுக்கு திருப்தி அளிக்க வில்லை போல். அவளை வலுகட்டாயமாக விபசாரத்யில்ஈடுபடுத்து கிறான். காதலும் பெண்மையும் நிரம்பிய உடம்பை யாருக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்று ஆசை பட்டாளோ அவன் அவள் அறையில்நுழைகிறான். உடல் மறுத்து போய் வெறும் பொருளாக மட்டும் இருக்கும் போது வருகிறான். அவனின் சாவு வரைக்கும் அவளின் அடிமை தனம்,வலி, துயரங்கள், அவமானம் தொடகிர்கிறது. அவனின் சாவுக்கு பிறகு வாழ்வதற்கான காரணங்களும் ஆசைகளும் மறுத்து போகிறது.
                              மீண்டும் ஒரு முறை அந்த வரிகள் நினைவுக்கு வருகிறது 'even in Russia Women are still Women ' இந்த அடிமைத்தனமும் மத கட்டுப்பாடும் இஸ்லாம் பெண்களுக்கு மட்டும் நிகழ்பவை அல்ல,எனக்கும், உங்கள் அம்மாவுக்கும் மனைவிக்கும், மகளுக்கும் உங்களால் விதிக்கப்படுகிற கட்டுப்பாடுகளும் இப்படியாகவே இருக்கிறது. தீட்டு, வீட்டுக்கு தூரம்,மாத விலக்கு.. பெண் உடலில் இயற்கையாக நிகழும் உதிரபோக்குக்கு எத்தனை பெயர். இதை இன்னும் தீட்டு என்றும் நம்பவைக்கும் மதம் தான் பெண் அடிமை தனத்துக்கு முக்கிய காரணம். இதையெல்லாம் உடைத்தெரிய முயல்பவர்கள் இன்னொரு கடவளின் அவதாரம்! மதம் அதன் பங்குக்கு கடவுள், சாதி எனும் பெயரில் அப்பாவி மக்களையும், சில முட்டளையும்  இன்னும் முட்டாளாகிகொண்டு இருக்கிறது. ஒரு பெண்ணுக்கான சுதந்திரத்தை முடிவு செய்வது பெரும்பாலும் ஆண்களாகத்தான் இருகிறார்கள். நான் எந்த உடை அணியவேண்டும் என்பதை என் கல்லூரியும், அரசும் முடிவு செய்து நோட்டீஸ் ஒட்டும் நாட்டில், பெண்களின் திருமண வயது 19  என்று எல்லா  இடத்திலும் கிறுக்கி வைக்கும் நாட்டிலிருந்துக்கொண்டு நான் தனி பட்ட மனிதர்களை பற்றி பேசுவது பொருத்தமாக இருக்காது என்று தெரியும். விருப்பம்இல்லாமல் புணர்வது, பெண்களை வெறும் போதை பொருளாக மட்டும் சித்தரிப்பது கூட வன்புனர்வுதான். வன்புனர்வுஎன்ற வார்த்தையை பயன்படுத்துவதிலும் மாற்று கருத்துகள் உண்டு. அவளை மீறி நடக்கும் ஒரு விடையத்துக்கு ஏன் அவள் பொறுப்பு ஏற்று கொள்ள வேண்டும். இன்னும் எத்தனைநாட்கள் தான் மலடி , வேசி, வாழா வெட்டி என்ற முத்திரைகளை பெண்களின் மீது சூட்ட ஆசைபடுகின்டிர்கள். பெண்மை என்ற அழகான ஒன்றை கற்பு என்ற பொய்யான ஒன்றுடன் ஒப்பிட்டு அதற்கு புனிதம் பூசி மனதில் வைக்காமல் ஏன்  கால்களின் நடுவில்வைத்து உள்ளார்கள் என்று புரியவில்லை.
                                            பெண் இன்னும் துன்ப படுகிறாள் என்று சொன்னால்  சில அறிவு ஜீவிகள் ஆண்களும் தான் துன்பப்படுகிறார்கள் என்று பதில்அளிக்கின்றனர். மனிதனாக பிறப்பு எடுத்த, உணர்வுகள் கொண்ட எல்லா  உயிரினத்துக்கும் வலி இருக்கிறது ஆனால்  பெண் அனுபவிக்கும் வலி இயற்கை தந்தது மட்டும் அல்ல ஆண் ஆதிக்கம் , மத கொள்கைகள் நிரம்பிய சமூதாயம் தந்தது. உதிரபோக்கு இயற்கை தந்தது. தாழ்வு மனப்பான்மை,பதற்றம், கவலை , அசதி, கோபம், எரிச்சல், தனிமை  இவை மதமும் ஆணாதிக்கமும் தந்தது. இவற்றை உடைத்து ஒரு பெண் வந்தால் அவளுக்கு நியாயம் கிடைப்பது இல்லை. அவள் மீதான விமர்சனங்கள் மட்டுமே வருகிறது. போராடும் குணம் உடைய பெண்ணுடன் குடும்பம் நடத்துவது கஷ்டம் என்று சமூதாயம் நம்புகிறது, அவளுக்கும் மனம் உள்ளது அதில் மென்மையான உணர்வுகள் இருக்கிறதுஎன்பதை ஏற்க மறுக்கிறது. பெண்கள் புகை பிடிப்பதாலும், மது அருந்துவதாலும்  கலாச்சாரம் சீர் அழிந்து விட்டது என்று கூச்சலிடும் ஆண்களுக்கு,பெண்களை மோசமாக சித்தரித்து பாடல்கள் எழுதுவதும், விளம்பரபடுத்துவது எல்லாம் ஏனோ கண்ணனுக்கு தெரிய வில்லை? உங்கள் perfume ,குளிர் பானம், சோப்பு எல்லாம் விற்கவேண்டும் என்பதற்காக பெண்களை அறை நிர்வாணமாகவும், ஆண்களிடம் மயங்கும் அற்ப பொருளாக சித்தரிக்கும்போது மட்டும் உங்கள் கலாச்சாரம் சீர் அழிய வில்லையா? தினம் தினம் வாழ்வதே போராட்டமாக இருக்கும் பட்சதில் சமூக பிரச்சனைக்காக, சமூகநலனுக்காக போராடும் ஒரு பெண் எத்தனை விமர்சனங்களை, அவமானகளை சந்திக்க நேரிடுகிறது. உணர்வுகளை மதிக்காமல் உருப்புகளைமட்டும் பெண்ணாக கருதும் சமுதாயத்தில் ஒரு பெண் போராளியாக மாறுவது அவள் தனிபட்ட துயரத்துக்கு மறுத்து போய் மக்களின் வலிகளுக்கு,துயரங்களுக்கு உயிரை கொடுக்க முன்வரும்போதே சாத்தியமாகும். கட்டமைப்புகளை உடைக்க போராடும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் போராளிகள்தான். ஆதலினால் 'ஆண்களே' உங்கள் விமர்சனங்களை, எதிர்பார்புகளை குப்பையில் போடுங்கள். அவளுக்கும் சுயம் உள்ளது!  Men are made to regret for their weakness and woman for their strength!

கவிதை தரிசனங்கள்...

இலக்கியம் மனித குலத்யின் தாய் மொழி. மனிதன் முதன் முதலில் அவனை தரிசித்து கொண்டது இலக்கியம் மூலம் தான். சமூகத்தை மாற்றுவதற்கான, மக்களை துயரங்களில் இருந்து விடுவிப்பதற்கான, விடுதலையின் அவசியத்தை உணர்த்துவதற்காக, துணிச்சலை தருவதற்காக, மக்களுடன் நெஞ்சங்களில் மகத்தான உணர்வுகளை விழி தெள, மற்ற உயிர்களின் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ள நாம் என்றும் நாவல்களையும் இதிகாசங்களையும் தேடி போக வேண்டியது இல்லை. இது எல்லாம் கவிதைகளும் தன்னுள் வைத்து உள்ளது.
                                     எது இலக்கியம் எது வெறும் எழுத்து வியாபாரம் என்பதே சர்ச்சைக்கு உரியதாக இருக்கிறது. இருந்த போதிலும் பாரதியார், கம்பன், வால்ட் விட்மன், ஷெல்லி, கீட்ஸ், நெருடா, பிரமிள், நகுலன் இவர்களின் படைப்புக்களை எல்லாம் படித்தவர்களுக்கு எது இலக்கியம் என்று தெரிந்து கொள்வது கடினம் இல்லை.
                                      இபோதெல்லாம் எல்லாரும் எல்லாவற்றை பற்றியும் கவிதை எழுதுகிறார்கள் , கவிதை வெறும் கற்பனை தான் என்று நினைபோர்களுக்கு கவிதை மனிதனிடம் கொண்டு உள்ள உறவு பற்றி அதனின் வரலாறு பற்றியும் தெரிந்து கொள்வது அவசியம்.
                                        தொடக்க காலத்யில் மனிதன் சிறு சிறு குழு ஆக இருந்து உழைத்த போது அந்த குழுக்களை ஒன்று சேர்பதர்ககாவும், அறிவை தூண்டு வதற்கும், உழைப்பின் சோர்வை போக்குவதற்காக கவிதை கருவியாக இருந்தது. சமீபத்தில் சிவகிரி என்பவருடைய  'மனிதகுல வரலாற்றில் கவிதையின் பாத்திரம்' என்ற ஒரு கட்டுரை வாசிக்க கிடைத்தது. அதில் அவர் காடு வாழ் மக்களின் கவிதையை ஒன்று குறிபிட்டு இருந்தார்.
                                சிவன் எப்போது பிறந்தார் என்று நீங்கள் கூற முடியுமா?
                         இயேசு எப்போது பிறந்தார் என்று கூற முடியுமா?
             அவர்களுக்கு முன்னால் நாங்கள் இங்கே இருந்தோம்
 நீண்ட காலத்திற்கு பிறகு அவர்கள்  இங்கே பிறந்தார்கள்
      அவர்களுக்கு மக்கள் மத்தியில் இருந்து பிறந்து வந்தார்கள்
           நாங்கள் கடவுளுக்கு முன் பிறந்தவர்கள்.
            இது மறுக்க முடியாத உண்மை மற்றும் கவிதை மனித குல வரலாற்றின் தொடக்கதில் இருந்தே இருக்கிறது என்பதற்கு சான்றாகும். கவிதை யானது ஆதி சமூகத்தின் உணர்வை பிரதிபலிப்தாகவே இருந்தது. உழைப்பு பற்றியும் உழைப்பு சமந்தமாக இருக்கும் பிரச்னைகளை பற்றியும் பல கவிதைகள் உண்டு. காலத்திற்கேற்ப கவிதைகளின் மைய கருத்துகள் மாறி கொண்டே இருந்த போதிலும் அதனின் நோக்கம் ஒரு போதும் மாற வில்லை. அந்த காலதில் தனி மனிதன் என்ற சிந்தனை என்றே ஒன்று இல்லை. ஒரு தனி மனிதனின் பிரச்சனை தனி  ஒருவனின் உணர்வுகள் என்றும் எதுவும் பெரிதாக பேச பட வில்லை. குழுகள் பிரிந்து தனியாக வந்த போது பிரச்சனைகளும் அவனுடன் சேர்ந்தே வந்தது. ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒவ்வொரு வகையில் பிரச்சனைகளை எதிர் கொண்டனர். ஒவ்வொருவருக்கும் புதிய அனுபவங்கள். அவர் அவர்களின் அனுபவங்களையும் வலியையும் கவிதை யாக சொன்னர். ஆனால் எல்லா வற்றிலும் மனிதம் இருந்தது. தனுடைய அனுபவங்கள் வர இருக்கும் தலை முறைக்கு பாடமாக இருக்கும் என்று எழுதினார்கள். இன்னும் சிலர் அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்கையை பதிவு செய்வதற்காக எழுதினர்.
                   ஷெல்லி யின் கவிதை இதோ
                இங்கிலாந்த் மக்களே
              உங்களை தாழ்த்தி ஒடுக்கி போட்டிருக்கும் பிரபுகளுக்கு ஆக
                நீங்கள் ஏன் உலுகிறீர்கள்?
              உங்கள் கொடுங் கோலர்கள் அணியும் விலை உயர்ந்த ஆடைகளை
                 கருத்தோடும், உழைபோடும் ஏன் நெய்கிறீர்கள்?
      உங்களுடைய வியர்வையை வற்றவடிக்கும்- இல்லை
     உங்கள் ரத்தத்தை பருகும் இந்த நன்றி கேட்ட சோம்பரி தேனீகளுக்கு
     தொட்டிலில் இருந்து சுடுகாடு வரை எதற்காக உணவும் உடையும் அளித்து காப்பாற்று கிறீர்கள் ?
                  அதிகாரத்துக்கு எதிர் ஆக மனிதனுடன் சேர்ந்து போராடியது கவிதை தான். பாரதி யின்,
                     மேலோர்கள் வெஞ்சிறையில்
                                வீழுந்து கிடபதுவும்
                   நூலோர்கள் செகடியில்
                                 நோவதுவும் காண்கிலையோ
           என்று அவர்களின் நிலையை மக்களிடம் விண்ணப்பித்தார். சிறை யில் இருந்தோரின் கண்ணீர் ஆங்கிள்ள வல்லரசின் ஆதிக்கத்தை அறுத்தது. நமக்கு விடுதலை கிடைத்தது.
                           இன்றைய கவிதைகள் தனி மனிதனின் உணர்வுகளை பிரதிபலி தாலும் அது நம் உணர்வுகளின் நிழல் லாகவும் நடனம் புரிவது மறுக்க முடியாது. எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு, எல்லா போரட்டங்களையும் தவிர்த்து விட்டு ஒரு நாளாவது வாழ வேண்டும் என்று தினம் தினம் போராடுபவர்களுக்கு தோன்று வது இயல்பு தான். அந்த எண்ணத்தை மறைபதற்கு இன்னொரு போராட்டம் செய்கிறோம்.
              இதை பிரமிள் நான்கே வரிகளில் வெளிப்படுத்தி உள்ளார்.
                    வேலைக்கேற்ற ஊதியம்
          கேட்கும் கோஷம் உன் கோஷம்
            அதுவும் வேண்டாம் ஆளைவிடு
                 என்ற கூச்சல் என் கூச்சல்.

            நம் ஒருவர்  மீது வைத்து இருக்கும் அன்பை என்றைக்கும் அவர் அருகே இருக்கும் போது உணர்வதை விட இல்லை அவர் அருகில் இருக்கும் போது வெளி படுத்துவதை விட அவர்கள் இல்லாத நேரத்தில் தான் அதிகம் தென்படுகிறது.  எத்தனை பெரிய இலக்கியத்தை கரைத்து குடித்தாலும் அன்பை ஒருவருக்கு வெளிபடுத்துவதில் தடுமாற்றம் ஏற்பட தான் செய்கிறது. தடுமாற்றம் சில நேரங்களில் கோவம், உரிமை, கட்டுபடுத்துதல் என்று பல உருவங்களை எடுத்து கொள்கிறது. எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாமல்  இருக்க வேண்டிய அன்பு ஏனோ நாமே அதற்கு ஒரு உருவத்தை தந்து விடுகிறோம். அன்பை வெளிபடுத்த முடியாத நிலையோ அல்ல நம் கையை விட்டு போய் விடுமோ என்ற பயமோ நமக்குள் கூடு கட்டி வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கும் அன்பு ஒருவரிடம் அதே மாதிரி தான் செல்கிறதா எனபது கேள்விகுறி தான். நமை அறியாமல் அது வேறு சிறகுகளை அமைத்து கொள்கிறது. மனுஷ்ய புத்திரனின் வரிகள் இதை அழகாக வெளி படுத்து கிறது
                                       நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்
                                       நான்  உன்னை ஏற்று கொள்கிறேன்
                                       நான் உன்னை புரிந்து கொள்கிறேன்
                                       நான் உன்னை சுதந்திர முள்ள வளாகுகிறேன்
                                    நீ இல்லாத போது மட்டும்
                     பல சமயங்களில் நம்முடைய அன்பு நம் அன்பானவர்கள் இல்லாத நேரத்திலே சாத்தியம் ஆகுகிறது. நவீன உலகதில் அன்பை வெளிபடுத்துவது கூட சிக்கல் ஆக தான் உள்ளது!
                              ஒருவரின் துக்கம் எல்லாருக்கும் துக்கமாக தான் இருக்கும் எனபது அவசியம் இல்லை. எல்லா வருக்கும் முன்பு 'நான்' என்கிற உருவம் தலை விரித்து ஆடி கொண்டே தான் இருக்கிறது. நல்லது கெட்டது என்றைக்கும் எப்போதும் எல்லாருக்கும் ஒன்று போல் இருப்பது இல்லை.
                       அஞ்சல் காரர்
                    ஒரு அஞ்சல் அட்டையை
                  வேகமாக வீசிவிட்டு போனார்
              என்ன அவசரமோ?
            என்ன கோவமோ?
            யார் மீதோ?
                குனிந்து எடுத்தேன்
                   நான்கு மூலையில்
                  கருப்பு தடவி இருந்தது
                யாருடைய 'உத்தரகிரியை?'
              திரும்பி பார்த்தேன்
              'வருகிறேன்
            தயாராக இருக்கவும்'
             என்று இருந்தது!
          அட இழவே! எனக்கான அழைப்பு!
           கருமாதி பத்திரிகையை
         கிழித்து போட்டு விட வேண்டும்
              எனபது வீட்டு மரபு.
         அவசரமாய் கிழித்தேன்.
         திரும்பி பார்த்தல் மனைவி!
         அவளுக்கு கூர்மையான காது.
            'யார் செத்தி தாங்க ? என்றாள்
      'உனக்கு தெரியாது' என்றேன்
            'போகணுமா'? என்றாள்
         'போக மாட்டேன்' என்றேன்
      'நல்லதா போச்சு என்றாள்'

               ஒருவரின் மரணம் கூட நம்மை  பாதிக்காத அளவுக்குமாறி விட்டோம். யாருக்காவும் கண்ணீரை சிந்த மறுக்கிறோம். மரணம் விபத்து.பிரிவு எல்லாம் பழக்க பர ஒன்றாக மாறிவிட்டது. எதையும் முழுவதாக அனுபவிக்காமல் ஏதோ ஒரு அடிமை வாழ்கையை வாழ்ந்து கொண்டே தான் இருக்கிறோம்.
           கவிதைகள் சொல்லும் உண்மைகளும் வலிகளும் ஏராளம். ஒரு சில கிறுக்கல்களை மட்டும் கருதி கவிதைகள் முழுவதையும் குறைத்து மதிப்பிடு செய்வது இலக்கியத்தை அவமதிப்பது போன்று தான்.       மனிதனை முழுவதாக  தர்சிபதற்கு கவிதை கருவியாக இருபதனால் தான் சரித்திரத்தில் புனிதமான சம்பவமாக போற்றபடுவது ஒரு கவிஞனின் பிறப்பு தான் என்றார் எமெர்சன்.

மக்களின் மனிதன்...!

மக்களின் மனிதன் நாவல் அல்ல  நடக்கும் இடமும், இடம்பெறும் பெயர்களும் கற்பனைகள் என்ற போதிலும் இது கதை இல்லை. இதில் எந்த அழகியலும் கற்பனைகளும் இல்லை . இந்த புத்தகத்தை பற்றி நாம் இங்க பேசுவதற்கு இரண்டு முக்கிய காரணம் உண்டு ஒன்று அறிவு பூர்வமானது மற்ற நாட்டின் அரசியலையும் அவர்களின் இலக்கியத்தை தெரிந்து கொள்வதன் அவசியம். மற்றொன்று இந்த  புத்தகம் 100 % நம் நாட்டு அரசியலுடன், அவர்களின் தலைவர்களை நம் தலைவருடனும், அந்த  மக்களின் மனநிலையை நம் நாட்டு மக்களுடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கலாம். இந்த கதையை நான்கு வரிகளில் சொல்லிவிடலாம். இந்த கதை ஆசிரியராக  பணிபுரியும் ஓடிலி என்பவரால் சொல்ல படுகிறது. தனக்கு ஆசிரியராக இருந்த நங்கா  என்பவர் இப்போது கலாச்சார முதல்வர் ஆக இருக்கிறார். ஓடிலி க்கு வெளி நாட்டிற்கு போய் பட்டம் பெற்று இங்கு வர வேண்டும் என்று ஆசை அதை பூர்த்தி செய்வதற்காக நங்கா  வுடன் செல்கிறார். நங்கா வின் பணமும் பலமும் ஓடிலியின் காதலியை மயக்குகிறது. ஓடிலியை ஏமாற்றி நங்கா வுடன் செல்கிறாள். நங்காவை வெறுக்க தொடங்கிய ஓடிலி நங்கா வுக்கு எதிராக எதிர் கட்சி ஆன மாக்ஸ் என்பவரிடம் இணைந்து கொள்கிறார்.  முதல் தேர்தலில் வெற்றி பெறமாட்டார்கள் என்ற எதார்த்தத்தை புரிந்து கொள்கிறார்கள். இருந்த போதிலும் அவர்களின் கட்சி அமைப்பு நங்கா வுக்கு பயத்தை அளிக்கிறது. மாக்ஸ் கொல்ல படுகிறார்.   பிறகு தங்களுக்குள் நடக்கும் அற்ப சண்டைகளை ராணுவம் தனக்கு சாதகமாக மாற்றி கொண்டு நாட்டை கைப்பற்றுகிறது.    இந்த புத்தகத்தை பற்றி  ஒரே பொதுவான கருது சீநு ஆச்சுபோ ஒரு சிறந்த அரசியல் விஞ்ஞானி என்று. அவர்  சொன்னதை போல் நைஜீரியா ராணுவத்தால் கைப்பற்ற பட்டது இந்த புத்தகத்தின் வலிமை கதை யில் அல்ல. இந்த கதை யின் ஆழத்தை நமக்கு புரிய வைப்பது கதை சொல்ல அவர் தேர்ந்தெடுத்த உத்தி. satire  என்ற சொல்லப்படும் '    'நையாண்டி தாக்குதல் ' அழகாக சீநு ஆச்சுபோ கையாண்டு உள்ளார். நங்கா என்ற கலாச்சார முதல்வர் ஓடிலி பணிபுரியும் பள்ளி க்கு வருகை தருவது யில் இருந்து தான் கதை தொடங்கு கிறது. அவரை வரவேற்க மாணவர்களும் ஆசியர்களும் வரிசையில் நிற்க சொல்லி பள்ளி முதல்வரால் கட்டாய படுத்த படுகின்றனர். அவர்களின் மரியாதையை தெரிவிக்கும் வகையில் அறிவற்ற அப்பாவி மக்கள் தங்களை முடமாகும் வரை நடனமாடி கொண்டும் துப்பாக்கி மருந்துகளை வெடி பதற்கும் காத்து இருப்பார்கள். இது தானே நம் ஊரிலும் நடக்கிறது. நம்முடைய நலனுக்காக தான்  போராட வருகிறோம் என்று சொல்லி கொண்டு நம்முடன் நின்று ஒரு நிமிடம் கூட பேச நேரம் இல்லாத தலைவர்களை வரவேற்க நாம் என்ன எல்லாம் செய்கிறோம். அடுத்த நேரம் சாப்பிடுவதற்கு வழி இல்லை என்ற நிலைமையில்  கூட, துப்பாக்கி  மருந்து யின் விலை  கூட உயர்ந்து இருக்கும் நிலைமையிலும் அவர்கள் தலைவர்களை வரவேற்பது அவசியம் என்று கருதுகின்றனர். நம் அடிப்படை வசதியை கூட இப்போ குறைத்து கொள்ள வேணும் என்ற நிலையில் கூட நாம் இன்றும் எதற்கும் உபயோக படாத banner களையும் போஸ்டர் களையும் அடித்து கொண்டே தானே இருக்கிறோம்.
நங்கா தான் இதில் ' மக்களின் மனிதன்'  என்று அழைக்க படுகிறார். அவரை எளிதில் சந்தித்து விடலாம் என்பதால் மக்களின் மனிதன் என்று அழைக்க படுகிறார். அன்றைக்கு  அவரின் பேச்சும் அவாரே அமைகிறது. அரசியல்வாதி எப்படி  இருக்க வேண்டும் என்ன செய வேண்டும் என்ன செய கூடாது என்பதை சொல்கிறார். இப்படி ஒரு அரசியல்வாதி யா என்று நாம் முழுவதாக வியப்பதற்கு முன்பே அவர் யின் சுயம் தெரிய வருகிறது. தன் சமூகத்தை வளர்பதற்காக  ஒதுக்கப்பட்ட  பணத்தில் நான்கு மாடி கட்டடம் காட்டி அதை வாடகைக்கு விடுகிறார். இங்கயும் அது தானே நடக்கிறது நம் வாழ்வை முற்றிலும் மாற்ற போவது போல் வறுமையை முற்றிலும் ஒழித்துவிடுவது போல், கல்வி  நிலையை  மேலும் உயர்த்து வது போல் பேசிவிட்டு  கடைசியில் இருப்பதையும் குறைத்து தானே விடுகிறார்கள் . மக்கள் நலனுக்காக ஒதுக்கபடுவது எல்லாம் அவர்கள் நலனுக்கு தானே உபயோக படுகிறது. தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்கான எல்லா வழியையும் நங்கா கற்றுகொள்கிறார். அவரின் மிக பெரிய  ஆயுதம்  மக்களின் நம்பிக்கை தான். எதை பேசினால் மக்களுக்கு பிடிக்கும் எதை அவர்கள் தவிர்கிறார்கள்  என்பதை புரிந்து கொண்டு அதை மட்டுமே  மக்களிடம் பேசுகிறார்.இப்படியான ஒரு உணர்ச்சி அரசியல் தானே நம்மிடமும் உள்ளது
         புரட்சி பொதுமக்களால் ஏற்படாது அறிவு ஜீவி ஒருவரால் தான்  நடக்கும் என்று சொல்கிறார். கார்ல் மார்க்ஸ் பொது மனிதனோ ரஷ்யன் ஒ அல்ல.அந்த ஒருவர் தான் மக்களின் மனிதன். அப்படிப்பட்ட ஒருவர் நம் சமூகத்தில் இருக்கிறாரா என்பது தான் கேள்வி. அறிவிஜீவிகள் என்று யாரும்  இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் உணர்வுகள் இல்லாத அறிவு என்றைக்கும் ஆபத்தானது தான். ஒரு பக்கம்  தொழில் நுட்பத்தையும் விஞ்ஞானத்தையும் முன்னிலை படுத்தி மக்கள் பிரச்னையை அலட்சிய படுத்தும் அறிவு ஜீவிகள் இன்னொரு பக்கம் வெறும் உணர்ச்சி அரசியல் பேசும் தலைவர்கள். என்ன ஒரு அவலம்!
                   தலைவர்களின் சுயநலம் மட்டும் ஒரு நாட்டின் வீழ்ச்சிக்கு காரணம் ஆக முடியாது. மக்களுக்கு தெளிவான சிந்தனை யும் ஒற்றுமையும் இல்லாத பட்சத்தில் நிச்சயம் நல்ல நாடாக இயங்க இயலாது. ஒரு எழுத்து தாளராக  தன் கடமையை சீநு ஆச்சுபோ செய்து இருகிறார். தன் கடமையை எழுத்துடன் மட்டும் நிறுத்தவில்லை  அவர்  மக்களுடன் வாழ்ந்தார். அவர்களுக்காக போராடினார்.
         ஒருமுறை நெல்சன் மண்டேலா விடம் ஒருவர் கேட்டார் 'இன்னும் உங்கள் நாட்டில்  இத்தனை அடிமைகள் இருக்கிறார் களே அவர்களுக்கு  நீங்கள் என்ன செய்ய  போகிறிர்கள் என்று அதற்கு அவர் சொன்னார், தான் அடிமை என்று யார் உணர்ந்து இருகிறார்களோ அவர்களை தான் என்னால் காப்பாற்ற முடியும். அடிமை என்றே உணராதாவனை என்னால் எதுவும் செய முடியாது என்று. நாம் வாழ்ந்து கொண்டு இருப்பது அடிமை வாழ்கை என்பதையும், நம் அரசியல் நிலையையும் , நம் கனவுகளையும் வாழ்க்கையையும் தலைவர்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டு நல்லது நடக்கும் என்று எதிர்பார்ப்பது இழிவை நோக்கி தான் செல்லும் என்பதை புரிந்து கொள்வதற்கு இந்த புத்தகம் அவசியமே. இதனின் அவசியத்தை முழுவதாக உணர்ந்ததால் தான்  எஸ் போ அவர்கள் இதை தமிழ் யில் மொழி பெயர்த்து உள்ளார். தமிழ் யில் இப்படி வெளிப்படையான அரசியல் விமர்சனகளும் அதனின் விளைவுகளையும் வெளிபடுடும் புத்தகம் உள்ளதா என்பது சந்தேகம் தான். நம்முடைய சமூகத்தில் மக்களின் மனிதன் யார் என்பது இன்னுகேள்வி குறியாக இருப்பது வருத்தத்துக்கு உரிய விஷயமே. ஆப்ரிக்கா வில் எல்லாருக்கும் இந்த புரிதலும் தெளிவும் இருந்ததா என்றால் நிச்சயம் இல்லை தான். எல்லா எழுத்தாளர்களும் இத்தனை வெளிபடையாக மக்களின் பிரச்னையை முன்வைத்தார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை தான். ஆனால் சீநு ஆச்சுபோ செய்தார். ஒரு புத்தகத்தால் புரிதலும் மாற்றமும் ஏற்படுமா என்றால் நிச்சயம் ஏற்படும் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஒரு பெரியார், ஒரு மார்க்ஸ், ஒரு மதர் தெரேசா தான் இருந்தார்கள். ஒலிம்பிக்ஸ் யில் கூட ஒருவர் கையில் தான் தீ பந்தம் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த தீ யின் வெளிச்சம் எல்லாருக்கும் தரபடுகிறது. சீநு ஆச்சுபோ  என்ற ஒருவர் எழுத்து  புரட்சி செய்து மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது போல் நம் மொழியிலும் இப்படி ஒரு புரட்சி ஏற்படும், நமக்கும் ஒரு மக்களின் மனிதன் கிடைப்பார் என்ற நம்பிக்கையில் புத்தகத்தை மூடுகிறேன்.

இசைக்குள் இருக்கும் இலக்கியம்..

வார்த்தைகளின் முடிவில் இசை தொடங்குகிறது.  உணர்சிகளை.  வெளிபடுத்துவதில் சிறந்த கருவி நம் கண்களே. எவன் ஒருவன் மனிதன் கண்களில் இருக்கும் உணர்சிகளை படிகிறானோ அவனே சிறந்த கலைஞன் ஆவான். கண்களில் பிரதிபலிக்கும் மனிதனின் ஆழமான உணர்சிகளை உணர்வுகளை உள்வாங்கி வெளிபடுத்துவதில் இலக்கியத்திற்கும் இசைக்கும் நிகராக எதுவும் இல்லை. அதிலும் உணர்சிகளை இசையில் வெளிபடுத்துவது போன்று கடினமானதும் அதே சமயம் இன்ப மானதும் எதுவும் இல்லை. இசை யில் தெறித்த உணர்வுகள் பல இலக்கியம் உருவாகுவதற்கு காரணமாக அமைந்திற்கு.
                     பீத்தோவனின் வயலின் பியானோ சொனாட்டா (sonata ) வின் பெயரான தி க்ருத்சர் சொனாட்டா (The Kreutzer Sonata ) என்ற பெயரையே டால்ஸ்டாய் தன்னுடைய நாவலுக்கும் வைக்கிறார். பீத்தோவனின் இசையில் வெளியாகும் அதே உணர்வுகளை நாவலின்  மைய கருத்தாக டால்ஸ்டாய்  சித்தரித்து உள்ளார். இசை யில் நம் உணரும் உண்மையை நம்மகுள்ளே வைத்து கொள்கிறோம். ஏனோ  இலக்கியத்தில் இருக்கும் உண்மைகள் மட்டும் பெரும் சர்ச்சைக்கு உள்ளாகுகிறது.நம் முக மூடியை ஒருத்தர் இப்படி கிழித்துவிட்டார்  என்ற கோவமா இல்லை நமக்கு மட்டுமே தெரிந்த உண்மையை எல்லாருக்கும் சொல்லிவிட்டாரே என்ற கோவமா என்று தெரியவில்லை. மனிதனின் வீழ்ச்சிக்கு காமம் பொறமை இவை இரண்டு தான் காரணம் என்று சொல்கிறார். கதையில்  வரும் பெண் தன்  கணவன் அருகில் இருந்தும் புதியதாக ஒருவன் மீது ஏற்படும் காம உணர்வை அவனை பார்த்து இசைக்கும் இசை மூலம் தெரிவிக்கிறார். இந்த காம உணர்வு ஒரு மனிதனை குற்ற உணர்சிக்கு உட்படுத்தி நம்மை  வீழ்த்தி விடுகிறது என்பதையும் பின்னால் அவள் இசைக்கும் இசை மூலமே தெரிவிக்கிறார். அவள் இசைக்கு இது தான் அர்த்தம் என்று நாம் புரிந்துகொள்ள  முடிவதே அவருடைய வெற்றி. இந்த இசையை அடிப்படையாக கொண்டே உருவான கதை டால்ஸ்டாய் படைப்புகளில் முக்கியமான ஒன்றாகும்.
                        இசையின் மகதான சக்தியை வெளிபடுத்தும் இலக்கியம் தி சாங் ஒப் திரயும்ப்டன்ட் லவ் (The Song Of Triumphant Love ). வேலரியா என்ற பெண்ணிடம் ஒரு ஓவியனும் இசை கலைஞனும் அவளை காதலிப்பதாக தெரிவிகிறார்கள். அவள் இவர்களில் ஒருவரை திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும். அவள் ஓவியனை தேர்வு செய்கிறாள். ஐந்து வருடம் பிறகு இசை கலைஞன் மீண்டும் வருகிறான்ஒரு விசித்தரமான இசையை இசைத்து கொண்டே இருக்கிறான். அந்த இசை அவளை  கலங்க படுத்துகிறது. கனவுகளின் மாய வலைக்குள் சிக்குகிறாள். தனக்குள் உருவாகும் கரு அவனின் இசையால் உருவானது என்று நம்புகிறாள். மனித உணர்வுகளை விட இசை சக்தி வாய்ந்தது என்பது தான் இந்த கதையின் கரு.
         விக்ரம் சேத் யின் அன் ஈகோல் லவ் ( An Equal  Love ) ஒரு இசை கலைஞனின்  வாழ்கையை காவியமாக சொல்கிறது. அவனின் காதலியை தொலைத்த பிறகும் எல்லா வலிகளையும் கடந்த பிறகும்அவனுக்கு  துணையாக இருப்பது தன்னுடைய இசை. தன் காதலிக்கு நிகரானது இசை இந்த இசையே  தன் வாழ்கையின் மிக பெரிய வரம் என்றும் அதுவே அவனுக்கு போதுமானது என்று சொல்வதோடு கதை முடிகிறது.
         இலக்கியத்துக்கும் இசைக்கும் உள்ள தொடர்பை கண்டு வியந்தது உண்டு இந்த புத்தகத்தை படித்த பிறகு இசைக்கும் பெண்ணுக்கும்  உள்ள பிணைப்பை பற்றி வியந்தேன்.  தன் காதலியும் இசையும் ஒன்று என்று சொல்வது எத்தனை கவித்துவமாக உள்ளது. இசை என்றைக்கும் மகிழ்ச்சியை மட்டும் தராது. சில இசை துயரத்தின் உச்சகட்டதிர்கே நம்மை அழைத்து சென்று விடும். சில இசை மாறாக மகிழ்ச்சயின் நுனியில் நம்மை ஊஞ்சல் ஆட செய்யும். துயரத்தின் காரணம் எதுவாக இருக்கோ அதுவே நமக்கு மருந்தாகவும் அமைகிறது. பெண்ணும் அப்படிதானே.. இசை இல்லாத உலகம் எப்படி கற்பனை செய்து பார்க்க இயலாதோ அது போல் தான் பெண் இல்லாத உலகமும். நீங்கள் விட வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் முடியாது.. உலகம் முழுவதும் இசை யால் சூழ்ந்து உள்ளது. கடல் அலைகளின் இசை, தென்றல் வீசி செல்லும்  இசை. உங்களுக்கு தெரியுமா பெண்ணின் இதய துடிப்பை விட சிறந்த இசை உலகில் எதுவும் இல்லை. பாப் மார்லி பீதோவன் இவர்கள் எல்லாம் தந்த அத்தனை உணர்வுகளின் கலவையும் ஒரே நொடியில்  தர கூடியவை தான் பெண்ணின் இதய துடிப்பு.. அவளின் உடலை மறந்து உணர்வுக்கு செவி சாய்த்து, அவள் மௌனமாக இசைத்து கொண்டிருக்கும் இசையை கேளுங்கள்.. அன்பு, காதல், நம்பிக்கை, பிரிவு, துயரம், மகிழ்ச்சி, வெறுமை, , பொறுமை, நட்பு, பரிசம், கருணை, தாய்மை, கண்ணீர், புன்னகை, வெற்றி, தோல்வி, பிறப்பு, இறப்பு, வெளிச்சம், இருள், கனவு, உண்மை, பொய், ரௌத்திரம், காமம்  இவை எல்லாம் பெண்மை என்ற மொழின் சொற்களை கொண்டு இசைத்தால் வரும் இசை தான் பெண்ணின் இதய துடிப்பு. பெண்ணை வெறும் உடலாக  மட்டும் பார்பவர்கள் உலகின் மிக சிறந்த இசையை கேட்காதவர்கள். தி ஸ்டோரி ஒப் அன் வீபிங் கேமல் (The Story of an  Weeping Camel ) என்ற படத்தில் வரும் ஒட்டகம் தன் குழந்தை ஒட்டகத்திற்கு பால் கொடுக்க மறுக்கும். பின்பு தாய்மை யை வெளிபடுத்தும் ஒரு இசையை கேட்டு அது உருகி தன் குழந்தை ஒட்டகத்தின் பக்கதில் போய் பால் தரும் காட்சி மிகவும் உருக்கமாக இருக்கும். இசைக்கு இருக்கும் அதே சக்தி தான் பெண்ணுக்கும் ஒருமுறை அவளின்  இசையை கேட்டுபாருங்கள் உங்கள் பாரம் குறையும் கல் மனது உருகும்.
                             இசையும்  பெண்ணும் ஒன்று என்பதால் எனவோ இவை அதிகமாக ஆண்கள் மூலமே  பேச படுகின்றது. அவர்களாகவே  அதிகம் நேசிக்கவும் படுகின்றது. இசை உலகத்தின் உயிர் ஆக இருப்பது பெரும் பாலும் ஆண்களே. நான் நேசிக்கும் பாப் மார்லி யில் இருந்து ரசிக்கின்ற ரஹ்மான் வரை எல்லாம் ஆண்களே. பீதோவன், அமதேஎஸ் மொசார்ட் , பீட்டர் ஈளிச், அந்தோனியோ விவல்டி, ஒர்லாண்டோ கிப்போன்ஸ். இவர்கள் மறைந்தாலும் இவர்கள் படைத்த  இசை நம்முடன் பயணம் செய்து கொண்டே தான் உள்ளது. மிக சிறந்த இசையை படைத்தது ஆணாக இருந்தாலும் அதற்கு மூல  காரணம் பெண்ணே.உலகின் மிக சிறந்த கவிதைகளை தந்த ஷேக்ஸ்பியர் , நெருடா, பிரௌனிங் இவர்களின் எழுத்துக்குள் பெண் புதைந்து உள்ளது போல் இசை கலைஞர்களின் படைப்புக்கு காரணமாக பெண் ஒருவள் இருந்து இருக்கிறாள். இவர்களின் வாழ்கை வரலாறை படித்து பாருங்கள் இவர்களது படைப்பை போலவே அழகா இருக்கும். சக்தி இல்லை என்னில் சிவன் இல்லை என்று அன்று இலக்கியத்தில் சொன்னது எத்தனை உண்மை. சக்தி என்பதன் பொருள் பெண். பெண் இல்லை என்றால் உலகம்  இல்லை. இதுதானே இசையும் சொல்கிறது. இசையோடு இணைந்தவர்கள் மட்டுமே பெண்மையை போற்ற முடியும் இலக்கியத்திற்குள் விழுந்தவர்கள் மட்டுமே பெண் மனதின் ஆழத்தை அறிய முடியும்.
                                                                            

கவிதைக்குள் இருக்கும் உண்மைகள்..

அழகிய பொய்களால் கோத்த வார்த்தைகள் தான் கவிதைகள் என்று சொல்கின்றனர். எப்போதும் கற்பனை உலகத்திற்கு நம்மை சுமந்து கொண்டு எதார்த்தத்தை  கையில் இருந்து பிடுங்கி கொள்ளும் கவிதையை படித்து ஏன் இப்படி பைத்தியமாக அலைகிறாய் என்று சிலர் கோவித்து கொண்டது உண்டு.கவிதைகள் படித்து என்ன பயன் என்று கேட்போருக்கு ஆக எதையும் எழுத போவதில்லை. என்  உலகில் அலைந்து கொண்டு இருக்கும் உங்களுக்கு ஆக என்னுடைய சில கவிதை அனுபவங்கள். நான் வாசித்து  கவிதைகளில் அப்பட்டமான உண்மைகள் மட்டுமே உள்ளது. கற்பனை உலகத்துக்கு கொண்டு சென்றதை விட என் முக முடியை கழற்றி விட செய்து உலகத்தின் உண்மையான பக்கத்திற்கு யே என்னை தூக்கி கொண்டு சென்று உள்ளது.
                               வால்ட் விட்மன் யின் 'திறந்த சாலையின் பாடல்' இன்னும் காதுகளில் ஒலித்து கொண்டே இருக்கிறது.  ஏழை பணக்காரன் குடிகாரன், ஊதாரி, வாழ்கையை தேடி செல்பவன், வாழ்க்கையை தொலைத்து விட்டு நடப்பவன், உழைப்பாளி என்று  எல்லா விதமான மக்களும் நடக்கும்சாலையில் நம்மையும் நடக்க அழைக்கிறார். நம் மேசை மீது இருக்கும் காகிதங்களையும், அலமாரியில் உள்ள புத்தகங்களையும் அப்படியே  விட்டு விட்டு அவருடன் அந்த சாலையில் நடக்க அழைகிறார். வாழ்கையின் மிக சிறந்த பாடம்  சக மனிதர்களிடம் இருந்து கற்றுகொள்வதே ஆகும் அதனால் மனிதர்களுடன் அந்த சாலையில்  நடக்க அழைக்கிறார். எல்லா உயிரினங்களும் ஏங்குவது சுதந்திரத்துக்கு ஆக தான். எனக்கு தெரிந்து பல அர்த்தங்கள் உள்ள ஒரே வார்த்தை சுதந்திரம். ஒரு சிலருக்கு தனிமையல் கிடைப்பது சில பேருக்கு யாரிடமாவது பேசுவது. விட்மன் சாலையில் மனிதர்களுடன் பேசி கொண்டே செல்வது தான் சுதந்திரமாக கருதுகிறார். நம் வீட்டில்  உள்ளவர்களிடமே நாம் பேசுவதும் பகிர்ந்து கொள்வதும்  குறைந்து விட்டது. சாலையில் நடந்து செல்லும் சக மனிதர்களிடம் பேசுவதும் அவர்கள் வாழ்கையை  கேட்பதும் என்பது  நமக்கு சாத்தியமாகாத விஷயம். யாரையும் எளிதில் நம்ப கூடிய உலகில் நாம் வாழ வில்லை. இருந்த போதிலும் எந்த உறவும் இல்லாத ஒருவரிடம் எதையோ ஒன்றை மனதின் ஆழத்தில் இருந்து பகிர்ந்து கொண்டு எந்த தயக்கமும்  பயமும் இல்லாமல் பாரத்தை இறக்கி வைத்த  களைப்புடன் விடை பெற்று செல்வது போல் ஒரு இனம்  புரியாத மகிழ்ச்சியும் சுதந்திரமும் எதுவும் இல்லை. இதை நாம் இழந்து கொண்டே வருகிறோம்.
.
தாகூர் யின் கருணை என்ற கவிதை வரிகள் வாழ்கையின் மகத்தான உண்மையை புதைத்து வைத்து உள்ளது. ஒரு குழந்தை தன் அம்மாவிடம் கேட்கும் கேள்விகள் ஆக அமைந்து உள்ளது. குழந்தை , நான் ஒரு நாய் குட்டி ஆக இருந்திருந்தால் என்னை உன் தட்டியில் இருந்து சாப்பிட அனுமதி தந்து இருப்பாயா, நான் ஒரு கிளியாக இருந்திருந்தால் என்னை கூண்டியில் தானே அடைதீர்பாய் என்று கேட்கிறது. அப்படி என்றால் இனி என்னை தூக்க நான் விட மாட்டேன் என்று சொல்கிறது. படிப்பதற்கு எளிதாக இருந்தாலும் இதில் உள்ள அர்த்தம் ஆழ மானது. நாம் ஒருவர் மீது அன்பு செலுத்துவதற்கு ஏதோ ஒரு காரணம் உண்டு. காரணம் இல்லை என்றாலும் ஏதோ ஒன்றை உருவாக்கி கொள்கிறோம். அன்பு செலுத்தும் ஒவ்வொரு மனிதர் இடமிருந்து நாம் எதையோ எதிர்பார்க்கிறோம். அந்த எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறாத போது நம் அன்பு குறைகிறது. உலகத்தின் மிக ஆழமான அன்பு நாம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் ஒருவர் மீது செலுத்தும் அன்பு தான். ஒவ்வொரு மனிதரும் ஆசை படுவது தாம் உயர்ந்தாலும் தாழ்ந்தாலும் தம்மை ஏற்று கொள்வதற்கு இன்னொரு மனிதன். எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் ஒருவர் மீது திணிக்காமல் எத்தனை பேரை நாம் முழுமையாக நேசிக்கிறோம். இன்று நாம் அன்பு செலுத்த கூடியவர்கள் நாளை மாறி போனால் நம்முடைய அன்பும் மாறி போகும் தானே. unconditional  love  என்பது எத்தனை எட்டா தூரத்தில் உள்ளது!
                        மேரி அங்கலூ வின் 'எனக்கு தெரியும் ஏன் கூண்டில் உள்ள பறவை பாடுகிறது' என்ற கவிதை இன்று நாம் எதற்காக ஏங்கி கொண்டு இருகிறோமோ அதனின் துயரத்தை சொல்கிறது. கூண்டில் அகப்பட்ட கிளி, கனவுகளின் கல்லறையில் இருக்கும் கிளி எதற்காக பாடும், தன்னுடைய  சுதந்திரத்துக்கு ஆக தானே பாடும். நம்மில் எத்தனை பேருக்கு அதனின் பாடல் புரிகிறது. அதன் குரலில் உள்ள இனிமையை புரிந்து கொள்ள முடிந்த நமக்கு அதனின் வலியை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. மனதின் ஆழத்தில் இருந்து அழும் மனிதனின் குரல் நம் காதுக்கு கேட்பது இல்லை. நம்மை சுற்றி நம்மை புரிந்து கொள்ளாத மனிதர்களும், நாம் புரிந்து கொள்ள முடியாத மனிதர்களும் தான் இருகிறார்கள். பறவைகளையும் , விலங்குகளையும் நாம் நம்முடன் வாழ விடுவது இல்லை அப்படியே இருந்தாலும் அது கூண்டில் தான் வைத்து உள்ளோம். அவற்றை விரட்டு வதற்கு பல வார்த்தைகளை நாம் கற்று வைத்து உள்ளோம் ஆனால் அது நம் அருகில் வருவதற்கு எந்த வார்த்தையும் கற்று வைக்க வில்லை. கூண்டில் இருந்து கொண்டு சுதந்திர பாடலை பாடி தோற்று போவது கிளி மட்டும் அல்ல மனிதர்களும் தான்.
                           சமீபத்தில் படித்த மனுஷ்ய புத்திரனின் எதார்தமான வரிகள் நான் எத்தனை சுயநலமாக இருந்து இருக்கிறேன் என்று உணர வைத்தது.
                 ஸ்டேஷனிலிருந்து
வீட்டிற்கு
நடக்கிர தூரமா
என்று கேட்டார்
வழி கேட்டவர்

நடக்கிற தூரம்தான்
என்றேன்

எவ்வளவு தூரம்
அவரால் நடக்க முடியும்
என்பதை கேட்க மறந்துவிட்டேன்
               ஒரு நாளில் எத்தனை பேர் வழி கேட்கிறார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் யாரவது வழி கேட்கும்போது எல்லாம் ஏதோ ஒரு சூழ்நிலையில் நாம் தெரியாத ஒருவரை சார்ந்து இருக்க வேண்டும் என்பதும் அவர் காட்டும் வழியை நம்ப வேண்டும் என்று தான் நினைத்து  கொள்வேன். இயலாமை யாகவும் இருக்கலாம் இல்லை காலத்தின் கட்டாயமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவர்களை நாம் நம்பி தான் ஆக வேண்டும். இப்போது இரண்டு கிலோமீட்டர் வரை நடக்கும் தூரம் தான் என்ற நிலைக்கு என்னை சென்னை தள்ளி விட்டுள்ளது. ஆனால் அவரால் எத்தனை தூரம் நடக்க முடியும் என்பதை ஒரு நாளும் சிந்தித்ததுஇல்லை. என்றைக்கும் எதிர் இருப்போரின் சூழ்நிலையையும் வலியையும் , வலிமையையும் நாம் புரிந்து கொள்வதே இல்லை. எல்லா பிரச்சனைகளையும் நாம் நம்முடைய இடத்தில் இருந்து கொண்டே தான் தீர்வு காண்கிறோம். மற்றவரின் மன நிலையில் இருந்து யோசிபதற்கு ஏனோ இன்னும் நம் மனம் இன்னும் பழக வில்லை.
        
                            கல்யாண்ஜியின் கவிதைகள் சமூகத்தை பிரதிபலிக்க கூடியது. நம்முடைய மனசாட்சியை தட்டி எழுப்பும் வலிமை கொண்டது.
           சைக்களில் வந்த
     தக்காளி கூடை சரிந்து
     முக்கால் சிவப்பில் உருண்டது
     அணைத்து திசைகளிலும் பழங்கள்
     தலைக்கு மேலே
     வேலை இருப்பதாய்
     கடந்தும் நடந்தும்
     அனைவரும் போயினர்
    பழங்களை விடவும் 
     நசுங்கி போனது
    அடுத்த மனிதர்கள்
   மீதான அக்கறை
 எத்தனை உண்மை! நமக்கு சரிந்த தக்காளி மீதும் அக்கறை இல்லை, அவனின் ஒரு நாள் வியாபாரம் கெட்டு போனதை பற்றியும் கவலை இல்லை , அவனை நம்பி இருக்கும் அவனின் குழந்தைகள் பற்றி நமக்கு கவலை இல்லை. அவனே விழுந்து இருந்தாலும் நமக்கு கவலை இல்லை என்னென்றால் நமக்கு தலை க்கு மேல் வேலை உண்டு.  நம்முடைய  அவல நிலையையும் சுயநலமான வாழ்க்கையையும் இதை விட எளிதாக எப்படி சொல்லிவிட முடியும்.
                              பாரதியார் , அக்கினிக்குஞ்சொன்று கண்டேன் - அதை
அங்கொரு காட்டிலோர் பொந்திடை வைத்தேன்
வெந்துதணிந்தது காடு –தழல்
வீரத்திற் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றுமுண்டோ
தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்”
                          என்று கேட்டு அவர் வைத்த நெருப்பு எத்தனை பேரின் இதயத்திலும் சிந்தனை யிலும் எரிந்து கொண்டு இருக்கிறது என்பதை நாம் மறுக்க முடியுமா? சரிதரங்களை விட கவிதைகளிலே உண்மைகள் அதிகம் உண்டு என்று அரிஸ்டாட்டில் சொன்னது எத்தனை உண்மை..